Dyskusja nad udziałem państwa w sferze kultury, pomocą dla sztuki „wyższych lotów” i artystów uznawanych za klasyków wciąż trwa – i to nie tylko w Polsce. Z jednej strony środowiska twórców domagają się środków na realizację co bardziej ambitnych projektów, z drugiej – liberalni publicyści nawołują do zdania się na siły rynku. Nie czytamy – straszą jedni, targi książki cieszyły się nadzwyczajnym zainteresowaniem – donoszą inni. Oglądamy tylko amerykańskie superprodukcje – a jednak europejska kinematografia co roku dostarcza kilka lub kilkanaście wartościowych tytułów, niekoniecznie obliczonych na rynkowy sukces. Konflikt kultury obrazka z dziedzictwem Gutenberga trwa. Jak więc mają się sprawy na Starym Kontynencie?

O komercyjnym i niekomercyjnym francuskim kinie oraz jego finansowaniu. W 1895 r. Francuzi, bracia Louis Jean i Auguste Marie Louis Lumiere uruchomili w Paryżu pierwsze kino, w którym demonstrowali wynaleziony przez nich kinematograf. 19 marca 1895 r. Louis Lumiere nakręcił za pomocą kinematografu pierwszy film, o robotnikach wychodzących z fabryki ojca. Korzystał przy tym z używanych do dziś taśm perforowanych, tyle że wykonanych nie z celuloidu lecz ze specjalnego powlekanego papieru. Kolejnym francuskim osiągnięciem było pokazanie przez braci Lumiere filmu na forum Towarzystwa dla Wspierania Przemysłu Krajowego. Tym samym po raz pierwszy zaprezentowali oni swój wynalazek fachowcom.

Bastionem rocka w Europie była w latach 70. i 80. Wielka Brytania. Wcześniej ostoją twórców piosenki autorskiej Francja. Dziś muzyczne nisze wypełnia z powodzeniem Skandynawia – a dla jazzmanów, fanów muzyki alternatywnej i skrajnych odmian muzyki rockowej Mekką staje się Norwegia.

3 czerwca 2005 r. do sklepów trafiła nowa płyta VOO VOO – „XX cz. 1”. To pierwsze z dwóch wydawnictw jubileuszowych. Ale uwaga: nie jest to żadna celebra, podsumowanie... To nie żadne „VOO VOO w pigułce”!

Rozmowa z Åsne Seierstad, autorką "Księgarza z Kabulu".